Goodbye seems to be the hardest word

Υπάρχουν στιγμές που πάντα ονειρευόσουν, και πάντα φάνταζαν τόσο μακριά. Μετράω αντίστροφα, πρώτα μήνες, μετά βδομάδες, μετά μέρες... και οι αριθμοί μικραίνουν. Το όνειρο μπορώ σχεδόν να το αγγίξω τώρα...

Δεν αλλάζω σπίτι...
Δεν αλλάζω πόλη...
Αλλάζω χώρα.

Είναι περίεργο γιατί ακροβατώ ανάμεσα σε ευτυχισμένες σκέψεις που φεύγω επιτέλους, και σε μια μελαγχολία που αφήνω τόσα πίσω. Σαν αισιόδοξος άνθρωπος σκέφτομαι πάντα τα θετικά, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα μου λείψουν πράγματα. Και αυτό το ποστ, το είχα πάντα στο μυαλό μου σαν άλλο ένα από τα χαρούμενα και κωμικά μου.

Και ξαφνικά η Ελλάδα δεν είναι τόσο άσχημη και οι άνθρωποι δεν είναι τόσο γκρινιάρηδες όσο τους θυμόμουν. Ο ήλιος είναι ακόμα πιο λαμπερός, αν θέλεις πράσινο μπορείς να το βρεις, η θάλασσα θα είναι τώρα πιο μακριά από ποτέ. Και τελικά έχω τόσους ανθρώπους που αγαπώ...

Αυτή τη στιγμή, προσπαθώ να βάλω μια τάξη στα πράγματα που αφήσω πίσω και σ' αυτά που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς. Η βαλίτσα μικρή, οι αναμνήσεις πολλές. Δεν μπορώ να πάρω μαζί μου τα φωτογραφικά μου άλμουμ, όλα τα βιβλία που θυμίζουν τα μαθητικά χρόνια, τα εισιτήρια από τα ταξίδια μου... Πρέπει να αρχίσω απ'την αρχή, να προσαρμοστώ, να αλλάξω.

Μια στάση στην Κύπρο, και μετά Λονδίνο.

Στο Λονδίνο που αγαπάω και που πριν 7 χρόνια ήξερα κάπου μέσα μου ότι κάποτε θα ζήσω. Γιατί αν θες κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις. Τι συνηθισμένο, μα και πόσο αληθινό!

Για νέο σπίτι, νέες γνωριμίες, νέο περιβάλλον, νέα ζωή. Και φυσικά, πολύ shopping και τόσο πράγματα που με περιμένουν να τα αγοράσω. Για να μην ξεχνιόμαστε. :)

Το μόνο που δε νιώθω είναι φόβος. Γιατί όταν έχεις κάποιον στο τέρμα να σε αγαπάει και να σε στηρίζει, δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο.

Ανταπόκριση από το Λονδίνο λοιπόν από δω και μπρος, πάντα με γέλιο και ενθουσιασμό. See you soon!

♥